De eerste nacht na de brand

Toen ik die nacht in de auto van een buurvrouw zat, met een tas vol kleren die niet van mij waren, besefte ik pas wat er was gebeurd. Alles voelde tegelijk heel hard en heel ver weg.

Wat in die eerste uren echt hielp, waren kleine dingen: iemand die koffie haalde, iemand die naast me zat zonder iets te zeggen, iemand die later belde om te vragen of ik iets nodig had.

Als jij nu in die eerste nacht zit: je hoeft vannacht niks te regelen. Echt niks. Morgen is er weer een dag, en dan staan we naast je.